Położenie
Gmina Jadów położona jest w południowo - wschodniej części Równiny Wołomińskiej, nad rzekami Liwiec i Osownicą. Przez teren gminy przebiega droga nr 629 (Wyszków - Mińsk Mazowiecki) i linia kolejowa Warszawa - Białystok.

O gminie Jadów

Początki Jadowa datują się na przełom XIV/XV wieku. Dzięki położeniu na skrzyżowaniu szlaków handlowych w 1475 r., Jadów otrzymał przywilej targowy i prawo organizowania jarmarków. W 1483 r., za panowania księcia mazowieckiego Bolesława IV, erygowana została parafia jadowska.

Okres świetności Jadowa przypada na XIX w. W 1823 r., na skutek starań hr. Stanisława Zamojskiego, Jadów otrzymuje prawa miejskie. Niestety rozwój miasteczka przerwało Powstanie Styczniowe 1864 roku.

Z miejscowością tą związany jest m.in. Leon Bokiewicz, lekarz, autor najlepszego opisu powiatu wydanego w drugiej połowie XIX w. W Jadowie urodził się gen. Gustaw Orlicz - Dreszer, komendant Warszawy w czasie przewrotu majowego w roku 1926, dowodzący wojskami Piłsudskiego, w latach 1930-36 prezes Ligi Morskiej i Kolonialnej, walczył o prawa Polski do Gdańska.

Gmina jest bardzo atrakcyjna pod względem turystycznym. Wyrazem tego jest włączenie znacznej jej części w skład Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Do szczególnych atrakcji przyrodniczych i turystycznych należy rezerwat "Ślize". To rezerwat torfowiskowy utworzony w roku 1981 na powierzchni 44,29 ha. Obejmuje dwa niewielkie jeziorka dystroficzne, powstałe w wyniku eksploatacji torfu. W granicach rezerwatu występuje kilka chronionych gatunków roślin: rosiczka okrągłolistna, grzybienie białe, bagno zwyczajne, konwalia majowa i kruszyna. Gniazdują tu łabędzie nieme, kaczki i inne ptaki wodne. Liczne pomniki przyrody rozrzucone są po całej gminie. Czyste wody rzek spowodowały, że osiedliły się tu bobry i wydry. Rzeki obfitują w ryby. Uznaną renomą cieszą się Urle. Oprócz wielu pensjonatów, domków do wynajęcia oraz ośrodków wczasowych, Urle oferują mnóstwo okazji do miłego spędzenia wolnego czasu na łonie natury. Turyści znajdą tu wspaniałe warunki do wypoczynku, wędrówek pieszych i rowerowych, zbierania grzybów i wędkowania. Wieś Urle leży wśród sosnowych lasów, które tworzą swoisty mikroklimat. Są tu dobre warunki do kąpieli i plażowania nad Liwcem.


Zabytki

W Jadowie:

Kościół parafialny p.w. Znalezienia Krzyża Świętego wzniesiono w stylu neogotyckim (na miejscu poprzednich drewnianych) w latach 1882-1886 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego, autora projektów wielu kościołów na Mazowszu i w Polsce. Zniszczony w czasie II wojny światowej, odremontowany został w 1948 roku. Wnętrze zdobią rokokowe organy, a także szafa z miechy, dwie XVIII-wieczne barokowe figury siedzących puttów na cokołach balustrady chóru, pochodzące ze Śląska. Zachowały się osiemnastowieczne szaty liturgiczne. Na plebani przechowywane są księgi metrykalne sięgające 1632 roku.

W neogotyckiej kaplicy cmentarza parafialnego, wzniesionej w końcu XIX w., znajduje się obraz Chrystusa w grobie autorstwa Miłosza Kotarbińskiego oraz późnoklasycystyczny nagrobek z piaskowca Fryderyki z Ditzów Kotarbińskiej (zm. 1863).

Zespół dworski rodziny Kotarbińskich z II połowy XIX wieku. W obecnym kształcie wybudowany został po 1860 roku. Kotarbińcy władali majątkiem do czasu przejęcia przez skarb państwa w 1945 r. Otaczają go zabudowania gospodarcze, oficyna dworska, spichlerz i obora.

Pod Jadowem znajdują się nielicznie zachowane nagrobki cmentarzy: żydowskiego i osadników szkockich z XIX wieku.

 

W Zawiszynie:

Grodzisko - miejsce, gdzie na wyspie otoczonej fosą stał w XVI wieku obronny gród zbudowany przez starostę królowej Bony Mikołaja Zawiszę. W tym miejscu znajduje się kapliczka z początków XIX wieku oraz ośmiorak - pozostałość po zabudowaniach dworskich z końca XIX wieku. Powstanie kapliczki wiąże się z miejscową legendą, według której nocą w ruinach dworu widywano męską postać wysypującą złote dukaty ze szkatuły. W obawie przed złym działaniem zjawy postanowiono ufundować kapliczkę.

Na skrzyżowaniu drogi Zawiszyn – Jadów z szosą Mińsk Mazowiecki – Łochów stoi krzyż z różowego granitu wysokości około 2 metry. Widnieje na nim złocony napis: „Jezusie Nauczycielu zmiłuj się nad nami. ten krzyż stawia wieś Zawiszyn na uproszenie pokoju i pomyślności Ojczyzny naszej w czasie wojny europejskiej 1918 r.”. Napis ten umieszczony na przedniej stronie krzyża – pomnika ujęty jest ornamentem z ciernistych gałązek, które jak chmurki unoszą się nad rysunkiem wschodzącego słońca. treść i symbolika tego rysunku wymownie świadczą o patriotycznych nastrojach ówczesnego miejscowego społeczeństwa.

Zabytkowe układy komunikacyjne: 

Przeludnione szlachtą zaściankową Mazowsze Stare i Polne prędko stało się terenem emigracji ludności na sąsiednie obszary, a przede wszystkim na północne i północno-wschodnie Mazowsze leżące po prawej stronie Wisły (zwane Mazowszem Leśnym). Rozciągały się tu bezludne puszcze, które stopniowo były zasiedlane głównie przez drobną szlachtę. W ten sposób powstało szereg nowych wsi zarówno na skraju puszcz, gdzie osiedlali się przede wszystkim chłopi, jak i w ich głębi, gdzie osiadała głównie szlachta. Jeszcze długo północno-wschodnie Mazowsze i Podlasie było terenem typowo puszczańskim. Na wielu mapach historycznych widać, że teren obecnej gminy oraz okolice porastały potężne kompleksy leśne. Jeszcze na Mapie Kwatermistrzostwa z ok.1838 r. widzimy, że poszczególne miejscowości obecnej gminy Jadów funkcjonowały jako osady leśne, jak np.: Adampol, Dębe, Kukawki, Wólka Sulejowska. 
W XI - XIII wieku osadnictwo rozprzestrzeniło się wzdłuż Wisły a później zaczęło się posuwać w górę Bugu po Nurzec, obejmując tereny łączące się z olbrzymimi obszarami leśnymi Puszczy Białej. Do najstarszych miejscowości w tym regionie należały Raźny i Łochów. Kolejna fala kolonizacyjna przyszła z Mazowsza w drugiej połowie XIV wieku nasilając się po podpisaniu unii Polsko-Litewskiej w Krewie w 1385 roku. 
Mimo swego peryferyjnego położenia obszar obecnej gminy Jadów nie był całkowicie pozbawiony wielkich szlaków handlowych. Sieć dróg lądowych w owym czasie można podzielić na dwie kategorie: gościńce i drogi lokalne. Drogi lokalne służyły komunikacji w obrębie każdej miejscowości a dalej stanowiły połączenie z młynem i sąsiednimi wsiami, z kościołem, z najbliższą miejscowością. 
Drogi te bywały ogólnie dostępne, ale też mogły być przez właścicieli dóbr, przez które przechodziły, zamykane dla obcych. Na gościńcach, czyli drogach publicznych dostępnych dla wszystkich, odbywał się ruch o szerszym zasięgu. Łączyły one między sobą ośrodki handlu i administracji, a więc miasta będące miejscami targów i jarmarków, ośrodkami większych dóbr, stolicami województw ziem, powiatów, siedzibami biskupstw i archidiakonatów. 
Przebieg dróg wszelkiego rodzaju charakteryzuje długotrwała niezmienność, ze względu na fakt, iż sieć osadnicza zmienia się bardzo powoli. W rezultacie można przyjąć, że stan dróg z XVI w. w ogromnej mierze odpowiada stanowi z XVIII czy XIX stulecia. Pewne zmiany wprowadzone zostały w sieci dróg publicznych w związku z rozwojem poczty w XVIII i XIX wieku. Wyodrębniono wtedy osobną kategorię dróg pocztowych, a gdzieniegdzie zaczęto także prostować niektóre odcinki gościńców. 
Wielkie znaczenie dla rozwoju osadnictwa na omawianym terenie, posiadał istniejący już w średniowieczu szlak prowadzący nad rzeką Bug. Przebiegał on od Płocka poprzez Zakroczym, Serock, Brańsk, Brok, Zezulę gdzie rozgałęział się do Wizny, Bielska i w głównym kierunku przez Drohiczyn do Brześcia. Od szlaku tego odchodziły drogi lokalne i gościńce, jak np. z leżącego na szlaku Kamieńca do Łochowa i dalej na południowy wschód. 
Zasadnicze i bezpośrednie znaczenie w rozwoju poszczególnych miejscowości na obecnym terenie gminy Jadów, miała droga istniejąca w XVI w. i wiodąca z Warszawy poprzez Postoliska, Sulejów, Jadów, Łochów, Stoczek, Kosów do Nura i stąd rozchodząca się w różne kierunki. Szlak ten na odcinku Postoliska - Sulejów - Jadów, w obecnym układzie drożnym nie ma większego znaczenia, gdyż główną drogę z Jadowa do Warszawy poprowadzono przez Mokrą Wieś. Stary trakt z powodzeniem może być uwzględniany w prowadzeniu na omawianym terenie szlaków turystycznych. 

Kościół w Jadowie 
Oryginalną formę posiada kościół parafialny p.w. Znalezienia Krzyża Św. w Jadowie, będący zdecydowaną i jedyną dominantą architektoniczną miejscowości. Jest to trzeci z kolei kościół w Jadowie. Pierwszy kościół w Jadowie wybudował w 1474 r. książę mazowiecki, Bolesław IV, natomiast jego konsekracji dokonał brat księcia, Kazimierz, biskup płocki w 1478 r. Parafia jadowska została erygowana znacznie później, bo dopiero w 1481 r. 
W czasie najazdów szwedzkich pierwszy kościół został spalony wraz z miastem. W miejsce spalonego kościoła wybudowany został drewniany kościół przez ówczesnego proboszcza ks. Marcina Koźlińskiego w 1773 r. Konsekracji kościoła dokonał biskup kijowski, Kandyd Opaliński. Za księdza Maciszewskiego została wybudowana dzwonnica murowana kosztem hr. ordynata Stanisława Zamoyskiego. Za jego też staraniem mocno zniszczony kościół został odrestaurowany. 
W 1882 roku, staraniem księdza Piotra Brzozowskiego zaczęto budować w Jadowie nowy kościół. Dziedzic hr. Zdzisław Zamoyski ofiarował na ten cel część funduszy i materiały budowlane uzyskane z rozbiórki dawnego dworu w Zawiszynie. Chłopi opodatkowali się na rzecz kościoła i ponadto dawali bezpłatnie swoją robociznę. Budowa nowego kościoła murowanego trwała do 1886r. Konsekracji dokonał arcybiskup warszawski, ks. Wincenty Chruściel - Popiel. Świątynia zaprojektowana została przez znakomitego arch. Józefa Piusa Dziekońskiego, który na terenie województwa siedleckiego zaprojektował kilkanaście kościołów. Poszczególne elementy i detale architektoniczne kościoła jadowskiego reprezentują styl neoromański. Jednakże ogólny ton budowy, poprzez swój wertykalizm i duże powierzchnie otworów, znamionuje neogotyk. 
Usytuowany jest we wschodniej części miejscowości, przy północno-wschodnim narożniku rynku, cofnięty kilka metrów w głąb działki w stosunku do linii zabudowy wschodniej pierzei rynku. Murowany z cegły wypalanej, częściowo tynkowany, jednowieżowy, trójnawowy, bazylikowy, wzniesiony na planie krzyża łacińskiego z węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie, po bokach którego znajdują się dwie zakrystie. Wieża założona na planie kwadratu. W przyziemiu ściany korpusu obiega dokoła cokół stanowiący podmurówkę wykonaną z cegły i częściowo z ciosów granitowych. 
Fasada jednowieżowa, trójosiowa o symetrycznym rozmieszczeniu względem osi głównej. Wejście poprzedzone czterostopniowymi schodami ujęte portalem. Drzwi wejściowe prostokątne, dwuskrzydłowe z półkolistym nadświetlem, ujęte po bokach kolumnami, na których wsparty jest szczycik zwieńczony pełnoplastyczną figurą Matki Boskiej. Na poziomie figury dwa wysmukłe prostokątne okna zakończone półkoliście przybierające formę biforium. po bokach skarpy ukośnie wychodzące z naroży. Wyżej wąziutkie okna w postaci triforium, przy czym środkowe zamurowane. W górnej kondygnacji wieży duże półkoliście zakończone prostokątne okno osłonione żaluzjami w układzie poziomym. Na kondygnacji tej kończy się oskarpowanie ścian wieży. U nasady muru gzyms na kroksztynach. Hełm wysmukły obeliskowy ze świetlikami w postaci półkoliście zakończonych szczelin ujętych daszkami dwuspadowymi. W zwieńczeniu hełmu krzyż łaciński z glorią. Portal , skarpy, gzymsy, obramienia otworów -tynkowane. 
W elewacjach bocznych tynkowane skarpy zakończone sterczynami z dwuspadowymi daszkami. Nad połacią dachu nawy bocznej łuki przyporowe. Okna w postaci biforiów półkoliście zakończone. Od zachodu wnęki ujęte portalami, od wschodu zakrystie, w szczytach których znajdują się po dwa okna prostokątne półkoliście zakończone i okrągłe okulusy wyżej. Naroża zakrystii ujęte skarpami, od strony wschodniej wieżyczki z daszkami namiotowymi. W ścianach prezbiterium prostokątne okna zakończone półkoliście, w ścianie czołowej analogiczna blenda. Skarpy, łuki przyporowe, wieżyczki, obramienia okien, gzymsy podokapowe - tynkowane. Dachy nad korpusem głównym i zakrystiami - dwuspadowe, nad prezbiterium dwuspadowy i namiotowy nad zamknięciem. 
Wewnątrz nawa główna czteroprzęsłowa poprzedzona kruchtą i chórem. Nawy boczne od głównej przedzielone półkoliście zamkniętymi arkadami wspartymi na filarach z wtopionymi kolumnami. Posadzka z płytek terakotowych: większych, w kształcie sześciokąta i mniejszych, w kształcie kwadratu. Sklepienia krzyżowo-żebrowe. 


Zespół dworski w Jadowie 
Największym zespołem w tej grupie obiektów jest rezydencja dworska w Jadowie. Jak wyglądało pierwotne założenie, brak jest informacji. Obecny zespół zachowuje wygląd z czasu gruntownej przebudowy po 1860 roku przez rodzinę Kotarbińskich, ówczesnych właścicieli majątku. Kotarbińscy władali majątkiem do 1945 roku, kiedy to majątek przejęto na Skarb Państwa i zamieniono na gospodarstwo rybackie. Po 1956 roku niemalże w całości wycięto park otaczający zabudowania dworskie. 

Zespół dworski położony jest na południowym skraju miejscowości z dojazdem od ulicy Jana Pawła II. Otoczony polami uprawnymi od zachodu, od południa zespołem stawów rybnych, od wschodu zaś łąkami nad rzeką Osownicą. Zajmuje teren zbliżony do prostokąta, podzielony na mniejsze funkcjonalnie zróżnicowane obszary. W części środkowej, głównej opartej o główny dojazd do zespołu zlokalizowano dwór, nieco bardziej na zachód oficynę z dojazdem od strony wschodniej, od dworu. Całość od północy zamykają spichlerz i obora stojące obok siebie prawie w jednej linii. Spichlerz zwrócony frontem na północ ku dworowi, obora na wschód ku spichlerzowi. Z parku pozostała nieliczna zieleń, zachowało się m.in. kilka kasztanowców. Z dawnej kompozycji parkowej zachowały się ponadto dwa stawy oraz częściowo układ drożny. 
Dwór zwrócony jest frontem, przed którym znajduje się owalny gazon, na południe. Wzniesiony z cegły, obustronnie tynkowany. Podłogi i stropy drewniane. Więźba dachowa drewniana krokwiowo-stolcowa. Dach kryty blachą ocynkowaną. Wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, z ryzalitem - wystawką od frontu. Od strony wschodniej i zachodniej niskie dobudówki - wiatrołapy. W trakcie frontowym, na osi obszerny hol. W trakcie tylnym pięć pokoi oraz klatka schodowa. Poddasze z nieregularnym, dwutraktowym układem pomieszczeń. 
Bryła niepodpiwniczona, parterowa, z użytkowym poddaszem, nakryta dachem naczółkowym z lukarnami. Dwukondygnacyjna wystawka od frontu nakryta dachem dwuspadowym o kalenicy prostopadłej do głównego. Przybudówki nakryte dachami pulpitowymi. 
Elewacje otynkowane z cokołem w przyziemiu, rozczłonkowane prostokątnymi otworami okiennymi i drzwiowymi. Okna skrzynkowe, dwuskrzydłowe sześciopolowe z okiennicami. Drzwi wejściowe dwuskrzydłowe, dekoracyjnie opracowane. W elewacjach szczytowych dobudówki, przy szczycie wschodnim wysoki komin kotłowni. 
Oficyna zwrócona frontem na południe, wąskofrontowa. Murowana z cegły, obustronnie tynkowana. Podłogi drewniane, deskowe, na legarach. Stropy drewniane, belkowe, nagie. Częściowo nad piwnicami sklepienie kolebkowe. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-jętkowa. Dach kryty eternitem falistym. 
Wzniesiona na planie prostokąta z prostokątną dobudówką od frontu. Dwutraktowa. W jednym trakcie; kuchnia, sień, kuchnia, pokój. W drugim trakcie trzy pokoje. Bryła częściowo podpiwniczona, na wysokiej podmurówce, parterowa, nakryta dachem dwuspadowym. Dobudówka prostopadłościenna, nakryta dachem pulpitowym. 
Elewacje na wysokim cokole, otynkowane, rozczłonkowane prostokątnymi otworami okiennymi i drzwiowymi. Okna dwuskrzydłowe sześciopolowe, część z dwuskrzydłowymi okiennicami. Drzwi płycinowe, jednoskrzydłowe. Drzwi do piwnicy w elewacji wschodniej, jednoskrzydłowe deskowe. 
Spichlerz zwrócony frontem na północ w stronę dworu. Murowany z cegły, obustronnie tynkowany. Posadzki cementowe. Podłogi deskowe na legarach lub belkach stropowych,białe. Stropy drewniane, belkowe, nagie, podparte wzdłużnymi podciągami na słupach z mieczami. Więźba dachowa drewniana, konstrukcji krokwiowo-stolcowej z odciągami. Dach kryty eternitem falistym. Wzniesiony na planie prostokąta. Bryła dwukondygnacyjna, prostopadłoscienna. Elewacje otynkowane, rozczłonkowane prostokątnymi otworami okiennymi i drzwiowymi. Okna małe w układzie poziomym. Drzwi dwuskrzydłowe, oklepkowane w romby. Przed drzwiami betonowy taras ze schodami. Nakryty dachem dwuspadowym. 
Obora zwrócona frontem na wschód ku spichlerzowi. Murowana z cegły wypalanej, od wewnątrz tynkowana. Posadzki cementowe. Stropy drewniane, belkowe, nagie, podparte dwoma wzdłużnymi podciągami na słupach, z którymi połączone są mieczami. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-stolcowa. Dach kryty eternitem falistym. Wybudowana na planie prostokąta, wąskofrontowa. Bryła parterowa prostopadłoscienna, nakryta dwuspadowym dachem. Szczyty wyniesione ponad połacie dachowe. Elewacje surowe, naroża ujęte lizenami, zwieńczone gzymsem konsolkowym obiegającym oborę dokoła. Otwory drzwiowe i okienne prostokątne zakończone łukiem odcinkowym. Okna trójdzielne. Drzwi - wierzeje, dwuskrzydłowe. 

Pozostałości zespołu dworskiego w Nowinkach 
Innym zespołem częściowo zachowanym jest zespół dworski w Nowinkach. Położony jest na południowym skraju miejscowości. Z dawnego założenia zachowała się drewniana rządcówka oraz murowany czworak, przebudowany w wielkim zakresie na szkołę podstawową. 
Rządcówka została wybudowana z drewna, szerokofrontowa, zwrócona frontem na wschód. Wzniesiona na planie prostokąta z gankiem od frontu. Zrąb konstrukcji wieńcowej wsparty na podwalinach osadzonych na niskiej podmurówce. Podłogi drewniane na legarach. Stropy belkowane. Konstrukcja dachu krokwiowo-jętkowa, dach kryty dachówką wypalaną. Elewacje oszalowane deskami w układzie pionowym. Również szczyty dwuspadowego dachu tak samo oszalowane. Drzwi jednoskrzydłowe. Okna dwuskrzydłowe sześciopolowe. Ganek od frontu w konstrukcji słupowej, nakryty dachem dwuspadowym o połaciach z blachy. 
Ochronie konserwatorskiej w tym zespole podlegają oba budynki, jako obiekty zainteresowania konserwatorskiego, które mogą być wpisane do rejestru zabytków. 

Parkowa pozostałość po dworze w Borkach 
Założenie dworskie z początku XIX wieku, z którego zachował się tylko park, znajduje się w Borkach. Usytuowane jest w środkowej części wsi, po wschodniej stronie drogi biegnącej przez wieś i łączącej Borki z Jadowem. Dawne budynki zostały rozebrane i przebudowane, częściowo z odzyskanego po nich materiału, wzniesiono współczesne budynki, usytuowane w południowo-środkowej części założenia. Park położony jest na terenie dosyć płaskim, lekko opadającym w stronę wschodnią, ku strumieniowi płynącemu z południa na północ. Posiada kształt zbliżony do prostokąta. Od strony zachodniej ogranicza go droga przez wieś; od strony północnej sąsiednie siedlisko i łąka; od strony wschodniej strumień za którym znajdują się łąki; od strony południowej jest pole orne oraz sad . 
Dawna kompozycja parkowa uległa częściowemu zatarciu. Do nielicznie zachowanych elementów dawnej kompozycji zalicza się dwa stawy w części wschodniej oraz lipową aleję wjazdową w części zachodniej, w pobliżu której ustawiono monumentalny krzyż z czerwonego granitu, usytuowany zapewne na osi dawnego dworu. 
Drzewostan w parku jest urozmaicony ze zdecydowaną przewagą drzew liściastych, wśród których dominują: lipy, jesiony, klony, olsze czarne, grochodrzew. Iglaki reprezentowane są przez dziewięć okazałych świerków. Wśród krzewów ozdobnych przeważa bez i śnieguliczka. 

Pozostałości zespołu dworskiego w Zawiszynie 
Interesujący zespół dworski z zachowanym założeniem obronnym oraz ośmiorakiem, znajduje się w Zawiszynie. Położony jest w północnej części miejscowości, na terenie płaskim. Od zachodu graniczy z siedliskami, od północy z łąkami, od wschodu z siedliskami i łąkami, od południa z drogą prowadzącą do Starowoli, za którą znajdują się siedliska i łąki. Przypuszcza się, że założenie obronne pochodzi z przełomu XV i XVI wieku, co może być potwierdzone archeologicznymi badaniami wykopaliskowymi. W skład założenia obronnego wchodzi wzniesienie na którym stał niegdyś dwór oraz fosa otaczająca to wzniesienie posiadająca kształt owalny. Obecnie wzniesienie - wyspę porastają krzewy bzu a także zachowała się murowana kapliczka pochodząca z XIX wieku. Na zachód i północ od wymienionego założenia rozciągał się park, w którego północnej części zachował się staw. W parku tym usytuowana była również rządcówka, rozebrana w niedawnym czasie. 
Jedynym zachowanym do dnia dzisiejszego budynkiem z zespołu dworskiego jest ośmiorak usytuowany w południowej części założenia. Położony jest na osi drogi prowadzącej przez wieś, skierowany osią wzdłużną na wschód-zachód. Wybudowany pod koniec XIX wieku z cegły, nietynkowany, na planie wydłużonego prostokąta, dwutraktowy. Bryła prostopadłoscienna, nakryta dachem dwuspadowym o połaciach z dachówki palonej. Ściany szczytowe wzmacniane lizenami. Otwory drzwiowe i okienne prostokątne, stolarka nowa. 

Zespół gorzelni w Szewnicy 
Jedynym zespołem o funkcji przemysłowej jest zespół gorzelni w Szewnicy. Usytuowany jest w niewielkiej odległości w kierunku północnym od szosy Jadów - Mokra Wieś, przy drodze prowadzącej do Szewnicy. Położony na nieznacznym wyniesieniu terenu, w otoczeniu łąk od południa; drogi do Szewnicy, za którą jest zabudowa siedliskowa od zachodu. Od północy i wschodu otoczony jest polami uprawnymi i częściowo siedliskami. Zespół budynków produkcyjnych i magazynowych gorzelni został generalnie przebudowany, oryginalną bryłę zachował jedynie czworak, pochodzący jak cały zespół z 2 pół.XIX wieku. 
Czworak został usytuowany tuż przy drodze do Szewnicy, zwrócony do niej frontem. Wzniesiony z cegły palonej, nie otynkowany na rzucie prostokąta o dwutraktowym układzie wnętrz. Bryła prostopadłoscienna nakryta dachem dwuspadowym o połaciach z dachówki palonej. Otwory drzwiowe i okienne prostokątne zakończone łukiem odcinkowym. Drzwi jednoskrzydłowe deskowe z nadświetlem. Okna dwuskrzydłowe sześciopolowe, niektóre nowe.